Mig dreymdi í nótt að ég hefði skrifað blogg sem hefði fengið þvílíka athygli fyrir djarfleika og ófeimni við tjáningu. B2, mbl, visir.is og det hele rauðloguðu útaf því.
Þetta er ekki svoleiðis blogg.

Ég var búin að skrifa helling hérna. Helling um símasamband(sleysi) hérna heima og hvernig það hefur skyndilega batnað til muna. Skrifa spekúleringar um það hvort það væri einungis bættu símasambandi að þakka eða hvort Nokia-síminn hans afa Böðvars, sem ég nota núna, hafi eitthvað að gera með þessa óvæntu ánægju. Hann er jú ekki samlokusími, ekki með litaskjá, myndavél né dagatal. Allavega hef ég ekki fundið það síðastnefnda, en það leynist kannski einhversstaðar þarna í asnalega flókinni valmynd miðað við einstaklega einfaldan síma.

En svo, eftir að ég hafði skrifað dágóðan orðafjölda, missti ég dampinn. Ég varð áhugalaus, fannst þetta asnalegt, það vantaði neistann. Í bræði minni strokaði ég allt út, stóð upp og gekk burt frá tölvunni. Skömmu seinna kom ég aftur og fann kitlið í puttunum til að segja samt frá þessu, áhuginn stigmagnaðist, mig langaði. Og hvað gerðist þá? Jú, ég skrifaði stytta útgáfu af annars döll bloggi. Og var miklu sáttari.
Þetta er rosaleg góð byrjun á dæmisögu. Hvernig dæmisögu veit ég ekki, hver og einn getur örugglega túlkað þetta á sinn hátt, og Miskunnsami samverjinn (hét hún það ekki annars?) myndi blikna við hliðina á útkomunni.

Ókei, hvaða kjaftæði er ég eiginlega að framleiða hérna? Ég get svo svarið það. Á morgun brestur suðurferð á. Ef þú veist um einhvern sem ætlar að keyra suður á föstudaginn, seinni partinn, endilega láttu mig vita með því að kommenta eða senda mér sms í 8467372. Bryndís verður nefnilega eiginlega rosalega að komast suður líka, og hún kemst ekki fyrr en seinnipart föstudags.

Og lunga? Ég held það sé helgina 18.-19.júlí. Held.

Ég get engan veginn orðað setninguna sem er í hausnum á mér. Hún byrjar og svo stoppar hún því ég veit ekki hvort þetta er málfræðilega rétt, og vil þar af leiðandi ekki skrifa það. En setningin inniheldur orðin ég, að hafa, að hlakka til, margt, framundan. Og hún endar bara í einhverju rugli í hausnum á mér. Kannski er ég bara of þreytt til að hugsa. En allavega, það er fullt framundan sem ég get beðið eftir með tilhlökkun í brjósti mér. Og svona átti setningin bara alls ekki að hljóma. Æi vá, fokk that.

Hverju get ég beðið spennt eftir? Jú, fyrir það fyrsta, þá er Brynka beibeh að koma heim á miðvikudaginn og ætlar út á laugardagskvöldið með mér og fleirum, eins og til dæmis Eldru. Það verður án nokkurs vafa hresst kvöld, kveðjupartíið hennar Slövku mun án nokkurs vafa halda uppi stuðinu. Án nokkurs vafa, einmitt. Mikið heita vinkonur mínar skemmtilegum nöfnum. Helgina eftir næstu helgi, semsagt 6.-8.mars, ætlum við nokkrar að norðan að halda suður og styrkja vináttuböndin þar, með fullt af fallegu fólki. Ég get hlakkað til þess, sérstaklega þar sem miss España er komin heim. Veiveivei!

Eftir þá ferð get ég strax farið að hlakka til þess að bera fram hráfæði og kívísúpur á næsta toxunarnámskeiði. Mmm, er bara strax farin að hlakka til þess. (Lesist með svona alveg semímikilli kaldhæðni). Svo koma páskar, jafntog páskaegg, eftir páska, meira detox og svo er bara eiginlega alveg komið sumar og sumarvinnan byrjuð almennilega og ég hlakka til. Nýr vinnustaður, nýtt samstarfsfólk og ný staða. Ég hlakka líka óendanlega til júbileringarinnar og alls húllumhæsins þá dagana og svo ætla ég á lunga (Já, ætla), í fyrsta sinn, og vona að það verði jafngaman og allir segja. Ferðafélagar óskast. Verða að vera skemmtilegir og eiga tjald.

Eftir sumarið tekur svo mesta tilhlökkunin við. Háskóli, já takk! Mikið ógeðslega hlakka ég til að byrja aftur í skóla og búa aftur á stað þar sem allavega meiriparturinn af vinum mínum er. Og bara að fara í skóla, vá, ég trúi því varla hvað ég hlakka til. Sú tilfinning hverfur örugglega við fyrstu verkefnaskil, en það er allt í lagi.

Ég hlakka til.

Það er ekkert krúttlegra en það að koma heim úr vinnu, opna skúrdyrnar og litli, fallegi hundurinn minn hleypur í fangið á mér og kúrir sig í mér. Ég held ég finni votta fyrir tilfinningunni sem mömmur fá þegar barnið þeirra skríður í fangið á þeim. Svo horfir hún á mig með hvolpaaugunum sínum (skotta sko, ekki ímyndað stúlkubarn), gefur frá sér andvarp og róast alveg niður. Best í heimi. Sérstaklega ef maður er eitthvað tuðrulegur. Þá er þetta einkar vel heppnað hamingjubúst.

Ég tók dr.Phil personality test, semsagt mjög áreiðanlegt, áðan á facebook og þetta er það sem kom út:
"Others see you as someone they should "handle with care." You're seen as vain, self-centered, and who is extremely dominant. Others may admire you, wishing they could be more like you, but don't always trust you, hesitating to become too deeply involved with you."
Semsagt..ofurstjórnsöm, sjálfselsk tík. Beisiklí. Og hinir, vilja vera ég en þora ekki að tala við mig. Geggjað. Ég elska dr.Phil, hann segir alltaf satt.

Ég er alveg að verða 21 árs. Mér finnst það í alvöru mikið og mér er alveg sama þó að næsti maður sem les þetta hugsi uuu what, ég er 25 og finnst það bara ekkert mikið, hvað er eiginlega að þessari gellu. Mér finnst bara vanta eitthvað uppá að ég geti orðið tuttuguogeins árs. Ég er ekki nógu þroskuð til þess. Má ég ekki bara halda áfram að vera 20 ára í amk ár í viðbót?

Vinna frá 17-23 alla virka daga og 11-23 aðra hverja helgi er vinnutíminn minn núna. Allavega út febrúar. Ég er semsagt komin með semífasta vinnu í Hótel Reynihlíð, og líkar ágætlega já. Svo er annað detox-námskeið sem byrjar um miðjan mars og að sjálfsögðu verð ég á staðnum til að henda grænmeti og ávöxtum á borð. Jei.

Æi. Þetta blogg er eitthvað tætingslegt, en örugglega ágætis lesning sem tímaeyðsla. Værsegó.

Gærdagurinn var merkilegur dagur, þá aðallega vegna tveggja hluta. Númer eitt - JT, hinn eini og sanni og heiti, átti afmæli. 28 ára, iss, ekki neitt. Ég á ennþá séns, burt með þig Jessica Biel. Númer tvö - ég var keyrari (e.driver ef þetta vafðist fyrir þér) á þorrablóti í gær. Dræver, ökumaður, edrú. Hversu oft gerist það? En skyndiákvörðunin var tekin og ég brunaði niður í Aðaldal eftir vinnu og sá þar um að allt færi vel fram og allir kæmust heim. Ekki kannski allir, en allt mitt fólk. Og mikið ógeðslega var gaman, ég dansaði bakið í rusl og finn meiraseija votta fyrir strengjum í dag.

Hvor hluturinn þér finnst merkilegri get ég ekki sagt til um, en fyrir mína parta þá verð ég að segja að ég á erfitt með að velja. En, að lokum myndi ég að sjálfsögðu að velja ahh Justin. Hitt er ekkert svo merkilegt. Hóst.  

Ég er komin með vinnu. Ég get sagt já við spurningunni sem ég hef hatað mest síðustu vikur og sagt nei við spurningunni sem ég hef hatað næstmest síðustu vikur. Að vísu er vinnan bara tímabundin til að byrja með og svo líklega eitthvað meira. Ég veit ekki með þig en vinna framyfir miðjan febrúar og jafnvel meir hljómar allavega vel í mínum eyrum á þessum tímum. Hótel Reynihlíð it is, og fyrsti dagur á morgun. Þannig að..takk allir sem voru uppörvandi og drulluðu ekki yfir mann fyrir að vera atvinnulaus, rest..þið getið kannski tekið aðra rispu uppúr miðjum febrúar. Getið gefið mér peptalk í afmælisgjöf eða eitthvað.

Vá. Ég er í eitthvað svo geðveikt döll skapi að ég nenni ekki að reyna að skrifa neitt skemmtilegt. Vildi bara láta vita af svona því helsta (því eina) sem er að frétta af mér núna.

Attilæbæ.

Að vera atvinnulaus og búa heima hjá sér, í sveit, hefur marga kosti. Og galla.

Kostir?
- Þú getur sleppt allri förðun, algjörlega, í marga daga. Það er hvort sem er enginn hérna og þú ferð í mesta lagi útí búð. Engin þörf á maskara eða meiki, og maður sparar helling á að þurfa ekki að endurnýja.
- Þú býrð aftur heima hjá mömmu og pabba, eftir 4 ára fjarvist, þ.e.a.s. ef þú ert í sömu sporum og ég. Sumrin eru ekki tekin með, maður er hvort sem er aldrei heima þá.
- Það er öllum sama hvernig hárið á þér er, og augabrúnirnar? Skiptir engu þó þær séu ekki nýplokkaðar og fínar. Ættir bara að sjá mínar núna.
- Þú getur gengið í ósköp venjulegum nærbuxum. Nærbuxnafar er ekki glæpur hérna.
- Þú eyðir nánast engum pening. Það er stóhór kostur. Það eru jú engin bíó í sveitinni.
- Þú lærir að meta hlutina í kringum þig. Eins og að fara í fjós. Eftir margra ára ohhégþoliekkiaðfaraífjós-skoðun, hefur blaðinu verið snúið við og núna finnst mér ég hafa tilgang í lífinu með því að sinna kúm og kindum. (og þetta er reyndar ekki kaldhæðni)
- Loksins þegar þú ákveður að sparka í rassinn á þér og taka þig til, þá finnst þér þú líta út eins og nýkjörin ungfrú heimur. Það er kostur.


Gallar?
- Einangrun. Eða svona nokkurn veginn. Mikið er ég fegin að Akureyri er ekki í nema klukkutíma fjarlægð.
- Það er ekkert brjálæðislegt framboð af afþreyingu hérna. Ég veit, ótrúlegt en satt.
- Óstabílt netsamband. Nuff said.
- Þú ræður þér ekki eins mikið sjálfur. Glætan að ég hefði gert allt sem ég gerði á mínum menntaskólaárum ef ég hefði búið heima hjá mömmu og pabba!

Í fljótu bragði eru kostirnir fleiri en gallarnir, en á móti kemur að kostirnir vega flestir minna heldur en gallarnir. Þannig að þetta er svona eiginlega jafntefli. En úps, ég gleymdi einum kostinum og sennilega þeim sem skiptir mestu máli. Það er svo miklu auðveldara að hössla í sveitinni, skellir þér bara niðrí fjós og færir hey að nautunum. Þá er klárt mál að þú færð svona 15 rassasleikingar og baul (sem á mannamáli þýða blístur og hola guapa).

Eftirfarandi samtal átti sér stað í bílnum á leiðinni heim frá því að ná í Skottu, nýja heimilishundinn, í dag.

Pabbi: Valur, er hún sofandi?
Valur: Ha, hver?
Pabbi: Tíkin.
Valur: Já, ég held það. Ertu ekki annars sofandi Ragnhildur?

Feelottur hann bróðir minn. Annars er tíkin afskaplega sæt og orkumikil, þriggja mánaða, dökk og íslensk. Og krúttleg, MEGAkrúttleg. Ég ætla að setja myndir inná feisbúkk mjög bráðlega.

Barney: I met a girl last night.
Ted: Really?
Barney: So perky and full of life and not at all fake.
Ted: You´re talking about her boobs, right?
Barney: Si. And that wasn´t spanish, that was cup size! What up

Ég elska Barney Stinson. Fyndnasti karakter sem hefur verið skrifaður fyrir sjónvarpsþætti. Eða bara fyndnasti karakter, punktur.

Til að byrja með þá ætla ég að fyrirbyggja allan misskilning sem bloggið á undan bauð uppá. Ég er ekki í baráttu við minn innri mann um það hvort ég á að halda áfram að hitta 20 ára gaurinn sem lítur út fyrir að vera 40 ára, eða 40 ára manninn sem lítur út fyrir að vera 20 ára. Ég er ekkert að hitta svoleiðis fólk! Halló, myndi maður ekki bara velja einhvern sem er 20 og lítur út fyrir að vera 20, ooog 40 ára? Jáneitakk. Þetta var bara áhugaverð pæling, sem ég fékk ágætissvör við.

Þá er komið að hinu stóra máli. Uppgjör ársins 2008. Key words: Skóli, bjór, útlönd, vinir, Akureyri, djamm, gelluvaktin, Brekkugata, þroski, tár. Já, þetta myndi ég segja að væru orðin fyrir árið 2008. Og já, eitt orð hefur nú bæst við í það - atvinnuleysisbætur. Glæsilegt.

Á árinu 2008...
...afrekaði ég það að útskrifast úr Menntaskólanum á Akureyri með flestum vinum mínum. Geggjaður dagur sem líður seint úr minni. Og ég fæ í magann við að hugsa um þetta alltsaman. 4 ár í öruggu, þægilegu og kunnuglegu umhverfi búin og okkur steypt út í lífsins ólgusjó. Tárin sem spruttu fram í augnkrókana útaf öllum þessum breytingum voru ófá, enda var þetta einstaklega góður tími. Og vinirnir sem maður eignaðist þarna, það er greinilegt að þeir eru ekki að fara neitt í náinni framtíð. Vinirnir eru fjölskyldan sem maður velur sér.
...bjó ég ennþá í Brekkugötu og jesús, þvílíkar minningar sem maður hefur þaðan. Vorönnin í 4.bekk var tvímælalaust besta önnin og bjórborgin í Brekkugötu spilar stóran þátt þar inní. Bjórborgin ójá, bjór og annað áfengi áttu sitt annað heimili þarna (hitt er í ríkinu sko), eins og við er að búast á þessum árum.
...djammaði ég afskaplega mikið, en þó hæfilega mikið, ekkert of mikið (pabbi, í alvöru, ég djammaði ekkert þaaað mikið). Maður gat bara séð af einu djammi með fólkinu sem var að splittast upp í hinar og þessar áttir, og þetta átti sérstaklega vel við á vorönninni. Hvert tækifæri var nýtt til hins ýtrasta, og ekkert nema gott að segja um það. Ahh, good times.
...vann ég í Seli, jú enn og einu sinni. Þriðja sumarið mitt í salnum sem þjónn og í þetta sinn var það tekið með trompi þar sem ég, Dagný og Magnea Dröfn vorum alltaf saman á vakt sem að sjálfsögðu fékk nafnið Gelluvaktin. Enda eintómar gellur á vaktinni. Þeir voru ekki sviknir sem komu til okkar að borða í sumar. Hahah.
...stundaði ég útlöndin grimmt, allavega grimmara en nokkurn tímann áður á minn mælikvarða. Byrjaði á því að fara á tónlistarhátíð í Belgíu með Dagný, Sigga, Loga og Olgeiri og þar slóst Védís með í hópinn. Geðveik hátið, ég er ennþá með armbandið. Veit ekki hvenær ég verð tilfinningalega tilbúin að klippa það af mér. En já, í þessari ferð fórum við líka til Hollands, Amsterdam og Rotterdam urðu fyrir valinu. Sweet. Svo lögðum við, nokkrar stöllur, land undir fót í haust og fórum til Spánar, nánar tiltekið Barþelona, til að nema spænsku. ÓMÆGOD, það var friggin (erlufriggin) gaman. Ég ætla ekki að reyna að fara að telja upp hvað gerði þessa dvöl ógleymanlega, það er bara of margt. Á leiðinni heim frá Spáni í nóvember, stoppuðum við þrjár, sem snerum aftur, í París hjá Eygló og Dóru. Og Erik. Ó, París. Þvílík borg. Þangað fer ég aftur. Semsagt 4 lönd á einu ári. Það er met hjá mér.
...grét ég ófáum tárum í vor eins og áður hefur komið fram, og þau hafa haldið áfram að streyma við bæði gleðilega atburði og leiðinlega. Verst fannst mér sennilega að kveðja Dagný í vetur, enda er hún eiginlega búin að vera my other half síðustu árin. En hún kemur einhvern tímann aftur uppá klakann, þessi elska. Mikið hlakka ég til.
...skráði ég mig á atvinnuleysisbætur. Punktur.

Ég gerði auðvitað fullt heimskulegt á þessu ári sem kom ekki fram núna. Gæti hugsanlega skrifað heila færslu, bara með heimskulegum sögum af 2008 og mér. Kannski ég hafi næstu færslu bara þannig.

En kæri lesandi, takk kærlega fyrir árið 2008. Þú áttir örugglega þinn þátt í að gera það að eins góðu og minnisstæðu ári og það var. Ég vona að þitt ár hafi líka verið gott, en það næsta verði enn betra. Gleðilegt nýtt ár!

Hvort myndir þú frekar vera með 20 ára gaur sem lítur út fyrir að vera 40 ára, eða 40 ára manni sem lítur út fyrir að vera 20 ára? Hmmm?

Þegar ég var lítil var ég ótrúlega hrædd við lagið um jólaköttinn sem Björk syngur. Ég þoldi ekki að heyra það og hljóp í burtu eða slökkti á útvarpinu ef það var spilað þar. Ég þoldi einfaldlega ekki laglínuna, það voru einhverjir hljómar í því sem fengu hjartað í mér til að skreppa saman og ljóðið var ekki betra. Þú veist, ljóðið eftir Jóhannes úr Kötlum þar sem lýsir kettinum á þessa leið: 

Þið kannist við jólaköttinn,

- sá köttur var gríðarstór.

Fólk vissi ekki hvaðan hann kom

eða hvert hann fór.

 

Hann glennti upp glyrnurnar sínar,

glóandi báðar tvær.

- Það var ekki heiglum hent

að horfa í þær.

 

Kamparnir beittir sem broddar,

upp úr bakinu kryppa há,

- og klærnar á loðinni löpp

var ljót að sjá.

 

Hann veifaði stélinu sterka,

hann stökk og hann klóraði og blés.

- og var ýmist uppi á dal

eða úti um nes.

 

Hann sveimaði, soltinn og grimmur,

í sárköldum jólasnæ,

og vakti í hjörtunum hroll

á hverjum bæ.

...og svo framvegis, þar sem hann lýsir því hvaða börn fóru í jólaköttinn og det hele.

Ókei, um daginn sat ég uppí eldhúsi um miðnætti og restin af fjölskyldunni farin að sofa. Var bara í rólegheitunum á netinu og var með kveikt á útvarpinu. Hvað gerist? Jú, lagið um jólaköttinn er spilað - ekki einu sinni, heldur tvisvar. Tvær mismunandi útgáfur. Ég hélt nú að fyrst ég væri orðin tvítug, þá gæti ég hlustað á þetta. En nei, ég fékk gæsahúð og fann gamla og kunnuglega hræðslutilfinningu hreiðra um sig, þannig að á no time slökkti ég á útvarpinu og tölvunni og hljóp niður í herbergi. Hvenær vex ég eiginlega uppúr þessu? Það er góð spurning.

Jólakveðjur!

Fyrr í dag fór ég á youtube og skrifaði "how i met your mother episode 201" í search. Ekki kom nákvæmlega áðurnefndur þáttur upp. Í staðinn fékk ég þetta  http://www.youtube.com/watch?v=Yu_moia-oVI dýrðarinnar myndband upp, og þeytti mér um það bil 10 ár aftur í tímann, nefnilega á gulltíma sjónvarpskringlunnar/markaðsins. Kíktu á þetta og tékkaðu hvort þú fáir ekki sömu tilfinningu. Svo er þetta náttúrulega líka klassamyndband og ég tala nú ekki um lagið! Þvílíkur demantur. Ég skil samt ekki alveg hvernig þetta gat komið út úr leitarorðunum mínum, en það skiptir svosum engu máli.

Bróðir minn hefur löngum haft það fyrir sið að gagnrýna útlit mitt, og það á mjög beinskeyttan hátt. Og hann vantar einn mánuð í það að verða 13 ára þannig að þetta er ekki bara 5 ára krakki með barnahreinskilnina sína á ferð. Mest hefur hann gaman af því að taka andlitið mitt fyrir, og þá helst nefið. Þessi siður hans er ekkert að deyja út, ekki frekar en sá siður nýstúdenta að spóka sig niðrí bæ til að sýna öllum að þarna sé sko manneskja með lífið í blóma. En semsagt, um daginn sat ég í rólegheitum við matarborðið með minni ástkæru fjölskyldu og þá segir Valur uppúr þurru "Ragnhildur, þú ert með eins nef og Owen Wilson". Ég horfði á hann eins og hann væri fáviti, og þakkaði svo pent fyrir mig. Hann hætti ekkert þarna, ónei.. "Já sko, það er svona skrýtið þarna efst, eiginlega bara skakkt". Með þessu fylgdi bending á kúluna, eða hvað sem á að kalla þetta, sem er efst á nefinu, og með bendingunni fylgdi glott. Hann vissi alveg hvað hann var að gera. Ég hef lengi haft óbeit á nefinu á mér því það er jú ekki alveg fullkomið, og Valur ákvað að minna mig bara aaaðeins á það. Svo lauk þessum matartíma og Valur talaði um Wilson-nefið mitt langt frameftir kvöldi. Þá kom að því að hann fór að sofa og ég er eitthvað á vappinu niðrí kjallara. Hann kallar á mig inn til sín og ég kíki til hans. "Ragnhildur, nennirðu að brosa aðeins fyrir mig?" Ég hugsaði með mér að nú kemur eitthvað á brosið mitt, sem er oftast of mikið að hans mati, varirnar mínar sem eru oftast of þykkar og stórar, eða munninn minn sem er jú, oftast of stór. Nei, í staðinn kom "Haha, nasirnar þínar eru ekki eins! Önnur er minni en hin og ekki í eins miklum boga". Ahh, bara til að fullkomna þetta, hann gat ekki hætt í miðri skothríð. Smá sýnishorn af því sem ég þarf að þola hérna heima. Hahah. 

Ég er að verða einum of pólitísk við að vera hérna heima og heyra næstum allar fréttir og lesa öll blöð sem berast hingað heim. Ég var farin að tala við útvarpið þegar ég var að keyra heim frá því að skutla Val á fótboltaæfingu, og það sem meira er, ég var næstum farin að (nei, byrjuð á að) tala við sjálfa mig. Um pólitík. High five.

Ég er farin að taka til hérna heima. Mamma og pabbi eru í einhverju partýstandi og ég á að taka allt til, því þau eru að fá sér bjór og vín. Réttlætið í heiminum er yndislegt.

Alþingi fær klapp á bakið fyrir að hugsa um íbúa lands síns núna rétt fyrir jólin. Nei, hvernig læt ég, þetta er fínt. Nú nota ég bara tækifærið og hætti að drekka útaf aukinni álagningu á bjór og ódýrum vínum, hætti að kaupa bensín vegna aukinnar álagningar þar og þar af leiðandi hætti að nota bílinn minn því það er bara orðið of dýrt. Ætli ég nái ekki að skreppa til Akureyrar á tveimur jafnfótum á 85 mínútum? Fyrst Alþingi gat skellt þessum málum í gegn á svo stuttum tíma þá bara hlýt ég að geta þetta.Og þá hef ég sennilega ekkert að gera með bílprófið og ökuskírteinið, ætli ég reyni ekki bara að selja það hæstbjóðanda og græða svolítið, svona í jólavertíðinni. Engin álagning falin í þeim kaupum. Einhver?

Frostið bítur í kinnarnar. -12° verða enn kaldari við desemberandvarann sem nístir inní bein. Góð ákvörðun að fara út að labba. Ákvörðunin hljómaði ekkert svo illa í hausnum þegar ég horfði út um gluggann, heiðskírt og fallegt vetrarveður. Já, glugginn lýgur. 
    En það er ekki hægt að herma þann aumingjaskap uppá mann að snúa við á miðri leið, hvar er víkingablóðið? Allt fór að líta betur út eftir þessa hugsun og lagið árabátur með Sigurrós fór af stað í ipodnum. Mmm, rólegt og þægilegt lag í fallegu veðri. Vin í eyðimörkinni.

Svo kemur alltaf sú stund að maður þarf að snúa við og halda heim á leið. Og fá vindinn beint í andlitið. Hot and cold með Katie Perry er farið að hljóma og minnir mig á Katrínu. Mér hlýnar að innan við að hugsa um góðar stundir í Barcelona með henni. Og þá varð mér hugsað til Barcelonastelpnanna minna, og útfrá því varð ég hálfniðurdregin því ég veit ekkert hvenær ég hitti Dagný næst. Allavega í kringum 16.júní, hugsa ég uppörvandi. Ekki nema hálft ár í það.

Djöfulsins kuldi. Ætli ég fái einhvern tímann tilfinningu í kinnarnar aftur? Bíddu, af hverju sé ég allt í móðu?

Jú, linsurnar eru að frjósa við augun. Djöfulsins frost hérna uppi á hálendinu.